Julius Caesar

Gisteravond bezochten we samen het Civic Opera House, thuisbasis van de Lyric Opera. Ze houdt van barokopera, en vroeg of ik meewilde. Voor twintig dollar per persoon zaten we weliswaar vanaf het podium gezien uiterst links niettemin op de vijfde rij van de main floor van een gigantische zaal.

Countertenor David Daniels als Giulio Cesare en sopraan Danielle de Niese (in Nederland geen onbekende) als Cleopatra. Maar hoe mooi ook, ze raakten me niet. Al kan dat komen door de mindere akoestiek uiterst links. Uitzondering was mezzo-sopraan Maite Beaumont, als zij in de rol van Sesto de aria 'Cara speme' vertolkt. Het Amerikaanse publiek smult van de slapstick en 'Walk like an Egyptian'-dansjes die hopeloos vloeken met de dramatische plot. Steeds uitbundig gelach. Werkelijk iedere aria wordt beantwoord met applaus, hetgeen ten koste gaat van de continuïteit. Na ruim vier uur worden de zangers en spelers beloond met een staande ovatie. Ik begrijp nu dat Nederland niet uniek is in deze ergerlijke gewoonte.

Ik ben haar dankbaar voor de niettemin prachtige avond, al was het maar omdat ook zij houdt van dezelfde Lieder vertolkt door dezelfde tenor. Ze bedankt me voor mijn good company. Gute Nacht. De kou in.

Dagen

Het weer was de afgelopen dagen milder. De herfst geeft zich nog niet gewonnen. Bladeren in bonte kleuren. Vanmorgen in korte broek en t-shirt langs de Midway Plaisance hardgelopen ter wekelijkse vervanging van de dagelijkse fietsminuten die ik in Den Haag maakte, vanmiddag zonder wollen trui naar het achtste college in een reeks van tien.

De dagen worden steeds korter. Om half vijf is het helemaal donker. Voor extra energie zal ik vroeger moeten opstaan.