Wednesday, December 05, 2007

Leningrad

Zelf speelde ze deze keer niet mee, maar dankzij haar vrijkaartjes konden we vanavond op het nippertje naar Ravel en Sjostakovitsj.

Overdag bezocht ik voor het laatst Evanston. Van 10:45 a.m. (vertrek uit Hyde Park) tot 4 p.m. (terug in downtown) was ik daarmee zoet. Hij had me opnieuw uitgenodigd voor een lunch. Het Franse restaurant bleek gesloten. In plaats daarvan kozen we het Italiaanse. We deelden een pizza en een salade en dronken ieder een glas rode wijn. Ik vertelde over mijn paperpresentatie en informeerde naar de zijne. Even belangstellend als de eerste keer informeerde hij ditmaal naar mijn inschatting van de politieke situatie in Nederland. Een maand geleden heeft Ian Buruma aan Northwestern University een publiekslezing gegeven naar aanleiding van zijn boek Murder in Amsterdam, of, vertaal ik vanuit het Nederlands, Death of a Healthy Smoker. Bij vertrek beloof ik hem op de hoogte te zullen houden van de voortgang van mijn proefschrift. We houden contact.

Op de heenweg had ik mijn prepaid T-mobile van verse minuten willen voorzien, maar op de glazen deur van de T-mobile-vestiging aan State Street hangt een papier met het bericht dat het computersysteem plat ligt. Net nu. Op de terugweg besluit ik naar een andere vestiging te gaan, maar ook daar geen functionerend netwerk. De verkoper is kennelijk toch in staat om de levensduur van mijn Amerikaanse mobieltje met 130 belminuten te verlengen. Eenmaal terug in het I-House vind ik in mijn postvakje op de Groene van deze week een enveloppe met de twee kaartjes. Just in time. Het is 5 p.m. Het concert begint om 7:30 p.m.

She will. De sneeuw maakt alles wit. De bus rijdt langzamer dan gewoonlijk, maar we zijn mooi op tijd. Eerst Ravel, pianoconcert in g-majeur. Een sprookjesachtig stuk dat ik niet ken, maar dat perfect wordt uitgevoerd. Ze is onder de indruk van de techniek van de pianist. Het tweede deel wil ik vaker horen. Dan Sjostakovitsj, de Leningrad-symfonie. Het Chicago Symphony Orchestra op zijn best. Het allegretto roerend. Het slot door merg en been. Het duurt voordat het daverend applaus tot ons doordringt.

1 comment:

Anonymous said...

Na het lezen van je 'dagboek' dringt het langzaam tot me door: deze jongeling schrijft liever over liefde...