Lussen

De laatste dagen in Chicago waren mooi. Vioolspel bij de Women's Athletics Club en in het Fine Arts Building aan Michigan Avenue, chocoladeletters in de pub en oliebollen op de Christkindlmarket op Daley Plaza, op het nippertje een bezoek aan Frank Lloyd Wright's Robie House, dans en zang in de lounge van het International House. Ik zal deze stad, dit huis, deze mensen missen.

Gisteren kwam ik per Amtrak-trein in St. Louis aan, de hoofdstad van de staat Missouri. Het station is niet meer dan een schuur naast het spoor: een perron heb ik niet gezien. De reis was comfortabel - gratis krant, gratis drankje, veel beenruimte: business class. Mijn Chicago Tribune vermeldt dat de recente renteverlaging met een kwart procent volgens analisten ontoereikend is en dat opinion polls laten zien dat de Amerikaanse kiezer zich langzamerhand meer zorgen maakt over de economie dan over de oorlog in Irak. Misschien haalt Hillary de slogan van stal halen waarmee de eerste Clinton de eerste Bush versloeg: It's the economy, stupid!

Vandaag hebben we de stad verkend. 's Middags bezochten we de Gateway Arch (zie foto links), ontworpen door de Finse architect Eero Saarinen en voltooid in 1966. Vervolgens mijmerend langs de Mississippi (zie foto onder). De MetroLink bracht ons naar de Loop. Terwijl die van Chicago bestaat uit een lus van treinrails die boven de hoofden van de mensen door het centrum cirkelt, is die van St. Louis een brede boulevard.






Boekhandel Subterranean verkoopt er voor de Midwest opvallend veel Chomsky en Zizek. Het eten bij restaurant Mirasol – nuevo latino cuisine – is uitzonderlijk goed, zeker voor Amerikaanse begrippen. In bioscoop Tivoli zien we de film King Corn, een docufilm in het genre van Super Size Me, over de rol van de door de overheid gesubsidieerde maïsbouw in de Amerikaanse voedselindustrie. Wat we ook eten of drinken – hamburger, cola, friet – er is direct of indirect maïs in verwerkt, en dus: suiker. Koeien vallen na een maïsmenu van honderdtwintig dagen dood neer, Amerikanen ontwikkelen massaal obesitas en diabetes. De subsidies zijn in de jaren zeventig ingesteld onder secretary Earl Butz. Doel: overvloed. Gevolg: schaalvergroting. Helaas: hoe meer maïs per acre, hoe minder voedingswaarde per kolf. Gelukkig krijg je in Amerikaanse restaurants standaard een gratis glas water, dat steeds wordt bijgevuld. Voor een zoete soda of juice is dan geen ruimte meer.