Nu het er weer is, besef ik dat het drie maanden lang is weggeweest. Weliswaar was het Amerikaanse eten vaak smakeloos - dit zeurende gevoel bleef gelukkig achterwege. Maar mijn protesterende maag heeft waarschijnlijk weinig van doen met lichamelijk voedsel. Verandering van spijs deed eten.
Steeds opnieuw laat mijn herinnering mij mijn beelden zien van een hoog en wijds Chicago. De strakke esthetica van het stratenplan waaraan ik kennelijk zo ben gewend geraakt. De University of Chicago: intensieve intellectuele uitwisseling door de aanwezigheid van zoveel professoren en zoveel graduate students. Het International House: een sociale snelkookpan voor vele knappe, ambitieuze en belangstellende jonge mensen van over de hele wereld.
Wanneer zie ik haar, die Chicago met mij verbindt?
No comments:
Post a Comment